De vakanties lopen op een eind of zijn alweer voorbij. Het echte leven gaat weer beginnen. Hoe kijk je naar het nieuwe seizoen? Zelf merk ik als voorganger spanning bij de vraag hoe ik mijn plek vind in de grote thema’s van deze tijd: Israël en Gaza, klimaat, immigratie, LHBTQ. Het voelt soms alsof je overal een helder eensluidend antwoord op moet hebben, en tegelijk zie ik hoe verschillende overtuigingen mensen uit elkaar drijven.
Al jaren reist een verhaal uit het Oude Testament in mij mee, waarin iets opmerkelijks gebeurt wat ons hier mogelijk een weg in biedt: de genezing van Naäman. Niet de genezing zelf, maar wat daarna gebeurt. Naäman wil voortaan de God van Israël aanbidden, maar zegt tegen Elisa:
"Maar ik hoop dat de HEER mij het volgende zal willen vergeven: wanneer mijn vorst naar de tempel gaat om zich voor Rimmon neer te buigen, steunt hij altijd op mijn arm, zodat ik wel gedwongen ben me ook in de tempel van Rimmon neer te buigen. Ik hoop dus dat de HEER het mij zal willen vergeven wanneer ik me neerbuig in de tempel van Rimmon." (2 Koningen 5:18)
Wat zou Elisa doen? Elisa, de krachtige profeet die in navolging van zijn voorganger Elia lijdt onder de afgoderij in zijn land. Elisa, die niet te beroerd is om te staan voor de waarheid en duidelijk te maken wat God wil. Die niet bang is voor koningen of voor opperbevelhebbers. Wat zou Elisa doen? Dit is het moment om Naäman eens en voor altijd duidelijk te maken dat de aanbidding van de God van Israël hier niet mee samengaat…
Maar Elisa's antwoord is verbijsterend en verassend eenvoudig: "Ga in vrede'"...
Waarom zegt Elisa dit? Dit was toch het moment om op te staan voor de waarheid? Om Naäman een poepje te laten ruiken?
Het lijkt wel of Elisa met deze woorden Naäman overgeeft aan God: 'Ga in vrede', want: de God die jou hier gebracht heeft, de God die jouw leven geraakt heeft, is de God die met je mee gaat hiervandaan.
Wat zou de wereld, en dan met name de christelijke wereld, er anders uitzien als we meer gaan vertrouwen op datgene wat God aan het doen is in het leven van de ander. Waar we de ander kunnen ontvangen als door God gegeven en ook weer kunnen toevertrouwen aan Hem. Ook als die ander opvattingen heeft waar we niks mee kunnen. Of misschien zelfs als die ander dingen doet (zoals Naäman) die regelrecht tegen Gods woord ingaan…Kunnen we desondanks de ander vrede toewensen in de overtuiging dat Gods hand niet loslaat?
Ik verlang naar een kerk waar we ervoor gaan om de woorden van God recht te doen in onze levens. Maar ik verlang ook naar een kerk waar we de ander van harte Gods vrede toewensen als we de vervreemding ten opzichte van die ander voelen. Elisa gaat ons voor in dit nieuwe seizoen door dan niet zijn gelijk te halen, maar de vrede van God te zoeken voor degene die zijn weg kruist.
Peter Kruijt
>> Meer Kijk van Kruijt? Klik hier!