Maak kennis met de Kijk van Kruijt! Blogs van voorganger Peter Kruijt waar hij deelt wat hij zoal meemaakt in zijn leven als man, vader en voorganger. Regelmatig blikt hij terug op zijn tijd als binnenvaartschipper, reflecteert hij op een actualiteit en (bijna) altijd zit er een wijze les in. Een overzicht van al zijn blogs vind je op deze pagina.
Zondag 3 mei sprak Peter over eenheid in de gemeente naar aanleiding van Filippenzen 2. In deze Kijk van Kruijt een bijpassend gebed.
Het is Advent, de tijd van verwachting. Winkelcentrums worden aangekleed voor de drukke decemberdagen. Overal lichtjes. Overal zilver, goud en kleren.
De vakanties lopen op een eind of zijn alweer voorbij. Het echte leven gaat weer beginnen. Hoe kijk je naar het nieuwe seizoen? Zelf merk ik als voorganger spanning bij de vraag hoe ik mijn plek vind in de grote thema’s van deze tijd: Israël en Gaza, klimaat, immigratie, LHBTQ. Het voelt soms alsof je overal een helder eensluidend antwoord op moet hebben, en tegelijk zie ik hoe verschillende overtuigingen mensen uit elkaar drijven.
Afgelopen week was ik in Apeldoorn bij een kerkconcert van Sefa. Sefa is van oorsprong een DJ in de hardere stijlen, maar is in de afgelopen jaren christen geworden en terecht gekomen in de reformatorische hoek van de kerk.
Maandagmiddag was ik op de Dam bij de herdenking van 7 oktober. Mijn daad bij het woord van de dag ervoor waar ik gepreekt had over het wonder van Gods nabijheid. Een wonder dat voor ons christenen niet denkbaar was zonder Israël en haar Messias, niet zonder haar Joodse Jezus van Nazareth.
Via via was ik benaderd om eens te gaan praten met een vrouw op leeftijd. Haar omgeving gaf aan steeds 'tegen een religieuze dimensie aan te lopen' die ze niet begrepen. Ze had het wel eens over baptisten gehad, dus hadden ze gegoogeld op 'baptisten' en 'Amersfoort' en kreeg ik via de mail de vraag om eens met haar te praten.
In elk huwelijk is natuurlijk wel eens wat. Zo heeft vrouwlief een voorliefde voor lootjes en ik niet. Haar hart gaat sneller kloppen als er weer eens iemand voor de deur staat met een of andere vage-goede-doelen-loterij-actie en ik vind het allemaal laaielichterij. Geef je geld aan een goed doel of geef het niet, maar dat gedoe met prijzen winnen onder het mom van het goede doel: hou op, schei uit.
Mijn grootmoeder hield van vogels kijken. Ze was schippersvrouw en als ze stond te sturen was ze vooral met de verrekijker naar vogels aan het kijken.
Peter Cornelis Kruijt. Dat zijn mijn namen. 'Cornelis' (en natuurlijk 'Kruijt') is de familienaam die we dan ook braaf hebben doorgegeven aan onze oudste zoon en 'Peter' was gewoon een hele hippe naam begin jaren '80, aangezien hele schoolklassen vol gezegend zijn met die naam. Blijkbaar waren mijn ouders gewoon heel 'hip en happening'.
"Beveiliging ter plaatse" stond onderaan de aankondiging van een herdenking van de bijna 200 mensen die op 7 oktober ontvoerd zijn uit hun huizen. Blijkbaar woon ik in een land waar het niet veilig is voor een groep mensen om aandacht te vragen voor gegijzelde volksgenoten. De enige reden waarom het voor deze groep niet veilig is om stil te staan bij hun gegijzelde volksgenoten is het feit dat ze Joods zijn. Ik vind het verschrikkelijk dat Joden in ons land zich onveilig voelen. Dat had na onze nationale geschiedenis nooit meer zo mogen zijn.
Een nieuwe Kijk van Kruijt over wat het uitdoen van je schoenen met het ontmoeten van God te maken heeft...Je leest het hier!
"Om als schipper op de Rijn in Duitsland te mogen varen had je een speciaal patent nodig. Er was een gedeelte van de Rijn waarvoor ik dat patent niet had, het gedeelte tussen grofweg Mannheim en Straatsburg. Daar moest ik altijd een loods aan boord nemen." Lees verder in deze nieuwe Kijk van Kruijt.
"Waarachtig, ik verzeker u: als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wannee hij sterft draagt hij veel vrucht." (Joh. 12:24). Lees verder voor de nieuwe Kijk van Kruijt over het zoeken naar leven en tot bloei komen.
Eind december werd de Britse influencer en oud-kickbokser Andrew Tate gearresteerd. De man had miljarden views op de sociale media. Hij grossierde in filmpjes waarin hij zijn mening gaf over vrouwen, zaken en politiek. Filmpjes waarin hij zichzelf boven alles en iedereen plaatste, waarin hij opschepte over zijn imperium, zijn geld, zijn macht en zijn superioriteit over vrouwen. Vanwege zijn uitspraken is hij verwijderd van verschillende sociale media, maar recent was hij weer toegelaten tot Twitter.
Het ongelofelijke is dan toch gebeurd: ik ga een paar keer per week naar een sportschool. Nu zal je denken: 'Jij? Naar de sportschool?! Dat heb jij toch helemaal niet nodig!' Nee, dat klopt inderdaad, maar omdat achter een laptopje zitten of talloze kopjes koffie drinken niet per se bijdraagt aan een soepele en aantrekkelijke torso leek het mij toch goed om in beweging te komen.
Afgelopen zomer waren we twee weken aan het aflossen op ons voormalige binnenvaartschip. Ik hing gewoontegetrouw de Nederlandse vlag achterin de vlaggenmast. Rood-wit-blauw. Maar nu voelde het opeens als een statement. Alsof ik hiermee een signaal af wilde geven naar alle blauw-wit-rood vlaggen die ik overal zag hangen.
Inmiddels ben ik alweer zo’n twee jaar voorganger van de BGA. Wat me opviel in de gemeente (en daarbuiten) is de enorme drukte waar men onder gebukt gaat. Zeker de periodes na de coronagolven brachten een eindeloze stroom aan activiteiten mee. Naast werk, naast gezin, naast kerk. In zó'n beetje elk 'hoe-gaat-het-rondje' aan het begin van een vergadering, deelt men regelmatig iets van deze druk op het leven.
Een poosje terug kreeg ik het bekeringsverhaal van mijn overgrootmoeder opgestuurd door een geliefde oom om te bewaren voor de eeuwigheid. Ze had dit geschreven voor haar kinderen en kleinkinderen. Het is een bekeringsverhaal uit een christelijke traditie waar veel nadruk ligt op het ervaren ('bevinden') van het eigen onvermogen om te leven zoals God dat vraagt. Bekering hangt in deze traditie samen met diepe geloofservaringen die van God ontvangen worden.
Met enige regelmaat deelt onze voorganger Peter Kruijt zijn gedachten en bemoedigende woorden over actualiteiten. Vandaag: Oekraïne.
Toen greep de Heer mij bij de hand en hield me voor dat ik niet de weg van dit volk moest gaan. Hij zei: 'Noem niet alles een samenzwering wat zij een samenzwering noemen. Wees niet bang voor wat hun angst aanjaagt, heb er geen ontzag voor. Alleen de Heer van de hemelse machten is heilig, voor Hem zijn angst en ontzag op hun plaats. Jesaja 8:11-13
Nog geen half uur op het terrein van The Abbey of ik heb mijn eerste verhaal al te pakken. Een bewoner vertelt hoe hij na acht jaar genezen is van ernstige depressiviteit. Acht jaar duisternis, een zelfmoordpoging en elf shocktherapie behandelingen later zat hij in de gebedsruimte, sloeg een toets aan van de piano en zijn hart, oren en ogen gingen open. Hij had maanden nodig gehad om zijn verbijsterde behandelaars te overtuigen dat God hem genezen had.
Afgelopen week zien we de bizarre beelden voorbij komen van een overstroomd Limburg. Hartje zomer veranderden de rustige, stilstaande beekjes in kolkende rivieren. De goed gekanaliseerde en gecontroleerde Maas krijgt ongekende massa's water te verstouwen en bereikt waterstanden die nog nooit bereikt zijn. In de zomer is de rivier normaal gezien voor velen de grootste vriend, maar zij is een ongecontroleerde vijand geworden die een spoor van chaos achter zich laat.
Als eerste op het ijs stappen om te kijken of het sterk genoeg is. Of het moment dat het vliegtuig waar je in zit los komt van de grond. Het ruime sop kiezen of de top van een berg bereiken. We kennen allemaal wel van die momenten waar je met heel je wezen door een soort onzichtbare grens gaat. Dat moment dat de dagelijkse dragende structuren en gewenningen plaats maken voor de verassing. Voor iets nieuws. Iets onbekends misschien wel. Iets waarvan je hart gaat kloppen en je bloed gaat stromen. Voorbij wat bekend en veilig is.
info@baptisten-amersfoort.nl
Contact
NL59 INGB 0006937659 t.n.v. Comite Baptistengemeente Amersfoort
